Imię
Maciej
Grupa rekonstrukcyjna
33eme regiment d’infanterie de ligne
Nazwa sylwetki
Antoine Gauthier, Caporal des Voltigeurs, (1er Compagnie Voltigeurs, 3er battailon) 33eme regiment d’infanterie ligne (Colonel Saint-Raymond), 1er Brigade (Kister), 2e Division (Friant), III Corps de Grande Armée (Marechal Davout).
Datowanie
I poł XIX wieku, Wojny Napoleońskie,14 października 1806r.
Region
Europa, Saksonia, Okolice wsi Spilberg i Hassenhausen, bitwa pod Auerstedt
Wyposażenie
Chapeau Bicorn- dwurożny kapelusz filcowy z dużym guzikiem z numerem pułku, kokardą rewolucyjną, zielonym pomponem i żółtą taśmą w splocie cul de de. Col noir – halsztuk czarny zapinany pod szyją mosiężną klamrą. Chemise – koszula lniana. Veste- lejbik sukienny ”wczesny” fizylierski wg wzoru z 1787, zapinany na mosiężne guziki z wybitym numerem pułku. Habit – frak, z patkami fizylierskimi, z pąsowymi mankietami i jeszcze pąsowym kołnierzem. Na obu rękawach widoczne belki sugerujące stopień kaprala, wszyte w rękaw. Culottes – krótkie spodnie z białego sukna zachodzące za kolano. Guêtres noires – wysokie kamasze z czarnego sukna, z lnianą podszewką, zapinane na 24 gładkie guziki mosiężne. Chaussures – buty podkute. Baïonnette de Fusil 1777 corrigé en l’an IX : Bagnet do karabinu mle 1777, modyfikacji roku IX. (wg kalendarza rewolucyjnego) Giberne mle 1801 – ładownica z paskami do troczenia bonnet de police, czyli furażerki. Na klapę ładownicy, patelette, nałożone jest couvre de giberne, czyli lniany pokrowiec z naniesionym emblematem trąbki: Znaku rozpoznawczego kompanii woltyżerskich. Dodatkowo widoczny numer pułku. W ładownicy znajdować powinno się 35 cartouches – pocisków. W ładownicy olejarka i szmatka do czyszczenia panewki. Na klatce piersiowej widoczne skrzyżowane dwa pasy wołowe wyprawione tłuszczowo, farbowane na biało. Pierwszy z nich to tzw. baudrier, na którym zawieszony jest bagnet i półszabla piechoty (sabre briquet) z temblakiem (dragonne) w kolorach kompanii woltyżerskich. Drugi z nich to pas nośny od ładownicy (banderolle) Fusil 1777 corrigé en l’an IX – karabin gładkolufowy, wyprodukowany w manufakturze w Charleville, kaliber 17,5 mm, esowaty kurek o ruchomych szczękach, w których mieściła się skałka. Ołowiana kula do tej broni miała średnicę16,5 mm. Cartouche z kulą ważył ok. 27 gram. Havresac mle 1801– Tornister z krowiej skóry
Krótki opis historyczny
Kompanie woltyżerskie zostały powołane do życia w pułkach lekkiej piechoty ustawą z 22 Ventôse’a roku XII tj.13 marca 1804 i dekretem z 2. dnia sankiulockiego roku XIII tj. 20 września 1804 –w pułkach piechoty liniowej. Kompania woltyżerska powstawała w miejscu 2. lub 3. kompanii fizylierskiej każdego batalionu. Wiadomo także, że kompanie woltyżerów w 33 pułku piechoty liniowej utworzono 26 września 1805 i brały one udział w bitwie pod Austerlitz. Na czele każdej kompanii stał kapitan, wspomagany przez porucznika i podporucznika. Stan osobowy w kompaniach woltyżerskich w 1805 wynosił 64 szeregowców, 8 kaprali, 4 sierżantów. Dla porównania w fizylierskich odpowiednio 104, 10 i 5. Kompania woltyżerska posiadała jednego dobosza i tzw corneta, trębacza (była to prawdopodobnie pierwsza formacja piechoty francuskiej używająca cornetu jako instrumentu sygnałowego. Stworzenie woltyżerów można wyjaśnić chęcią Napoleona do wyróżnienia odważnych żołnierzy, którzy na skutek niskiego wzrostu nie mogli dostać się do kompanii grenadierów czy ich odpowiednika w pułkach lekkich, czyli karabinierów. Bardzo trudno jest dziś ustalić jak wyglądał woltyżer pod Auerstedt. Na potrzeby tego opisu nazwijmy go „Wczesnym woltyżerem” czyli żołnierzem który wyróżnił się umiejętnościami strzeleckimi, był dosyć niskiego wzrostu, i dotychczas należał do kompanii fizylierskiej, ale na jesieni 1805 zaliczono go do nowo-powstałej kategorii żołnierza. W bitwie pod Auerstedt Francuzi odnieśli jedno z największych zwycięstw doby wojen napoleońskich. Straty III korpusu, więc i 2 dywizji i 33pułku były bardzo wysokie. W dniu bitwy III Koprus liczył 28 936 żołnierzy i poniósł straty 7 052 żołnierzy. Tracąc 25% stanu osobowego udało mu się w pojedynkę zatrzymać i rozbić niemal całą armię pruską liczącą w dniu bitwy ok. 63 000 żołnierzy, zabijając lub biorąc do niewoli 15 tysięcy Prusaków i zdobywając 115 pruskich armat.
