Imię
Jan
Grupa rekonstrukcyjna
GRH Związek Orła Białego
Nazwa sylwetki
Sturmmann, 5. SS-Panzer-Division „Wiking”,11. Kompanie/SS-Pz.Gren.Rgt. 9 „Germania”
Datowanie
XX wiek, II Wojna Światowa, lato 1944
Region
Europa, Polska, Lubelskie
Wyposażenie
Komplet mundurowy M44 w kamuflażu Erbstarn („grochy”) DOT-44 (Tarnfeldbluze i Tarnfeldhose), pod spodem koszula mundurowa Braunenhemd M32. Czapka polowa Feldmutze M43. Na głowie dodatkowo hełm Stalhelm M42 w pokrowcu odwracalnym M43 w kamuflażu Eichenlaubmuster z gumą zrobioną z dętki. Na nogach trzewiki skórzane M43 i opinacze późnoqojenne. Na dłoni zegarek Delbana, pas główny w kolorze czarnyn Feldkoppel z klamrą aluminiową dla SS z cytatem ,,Meine Ehre heißt Treue’’ – ,,Moim honorem jest wierność”. Używana przez żołnierzy latarka to Daimon model 2201. Szelki bojowe Koppeltragegestell M39. W ramach uzbrojenia dwa granaty Model 39 grenade (Einhandgranate 39), tzw. „Jajka”, bagnet S84/98 dedykowany do karabinów systemu Mausera oraz karabin K98K systemu Mausera kaliber 7.92×57 „Byf43” wraz z kompletem 2 ładownic potrójnych „szytych” ze skóry groszkowanej na 12 łódek amunicyjnych po 5 sztuk amunicji. W chlebaku Brotbeutel M42 w wersji środkowowojennej znajdowały się m.in. puszka z przyborami do higieny osobistej, opatrunek, przybornik do szycia oraz przedmioty prywatne. Żołnierze jednostki używali masek przeciwgazowych GM31 w „puszcze” (z nieregularnie przypiętą płachtą przeciwiperytową w pokrowcu gumowanym za pomocą troka). Dodatkowo manierka Feldflasche M31 z kubkiem oraz menażka Kochgeschirr M31 z niezbędnikiem przydziałowym. W skórzanym pokrowcu łopatka piechoty Feldspaten. Każdy żołnierz posiadał również scyzoryk Wusthof Gladiator, Soldbuch oraz dokumenty.
Krótki opis historyczny
5. Dywizja Pancerna SS „Wiking” była prawdziwie elitarną formacją III Rzeszy, rzucaną do najbardziej krwawych walk frontu wschodniego, swą walecznością zyskując respekt przeciwników. O bitności formacji może świadczyć ilość Krzyży Rycerskich zdobytych przez jej żołnierzy, a mianowicie 55. Mimo to dywizja dopuszczała się wielu okrucieństw, zwłaszcza w stosunku do pojmanych czerwonoarmistów, a przede wszystkim komisarzy, wiernie wykonując słynny „Komissarbefehl”. W jej szeregi miały wejść kontyngenty ochotników z krajów nordyckich, którzy mieli walczyć ramię w ramię ze swymi niemieckimi towarzyszami w obronie „cywilizowanych” narodów Europy Zachodniej przed bolszewizmem. Kolejnym powodem powstania dywizji tego typu były braki odpowiedniej ilości rekrutów w samej Rzeszy, gdzie trafiali oni głównie do Wehrmachtu, a ogarnięty planem rozbudowy zbrojnego ramienia swojego SS, Reichsfuhrer SS Heinrich Himmler znalazł w zagranicznych ochotnikach z sprzymierzonych lub podbitych krajów znakomity materiał do budowy nowych jednostek swej „prywatnej armii. Początkowo zaledwie 10% żołnierzy było zagranicznego zaciągu, jednak w miarę trwania wojny i ten fakt znacznie się zmienił. Po walkach w kotle czerkaskim żołnierze ci zostali przerzuceni na tereny Generalnej Guberni (Chełm i Lublin). Gille otrzymał również uzupełnienia, m.in. czołgi Pantera wchodzące w skład nowo utworzonego 5. Pułku Pancernego SS. W końcu marca 1944 r. dywizja ,,Wiking’’ wzięła udział w próbie odblokowania załogi Kowla na Wołyniu. Kilkudniowe ataki dywizji zakończyły się sukcesem i pozostali przy życiu obrońcy miasta zostali ewakuowani. Niedługo potem Gille utracił Ochotniczy Batalion ,,Narwa’’ oraz Brygadę,,Wallonien’’. W czerwcu 1944 r. 5. Dywizja Pancerna SS ,,Wiking’’ liczyła 17 368 żołnierzy. Esesmani Gillego walczyli także podczas walk obronnych podczas operacji ,,Bagration’’ m.in. w bitwie pod Maciejowem, gdzie szczególnie dobrze sprawiły się niemieckie czołgi, a także w rejonie Siedlec, gdzie w ciągu dwóch dni Niemcy zniszczyli 107 czołgów wroga, tracąc jedynie 6 własnych pojazdów. 11 sierpnia 1944 r. dywizja ,,Wiking’’ weszła w skład IV Korpusu Pancernego SS. Jego dowódcą został jej dotychczasowy dowódca, SSGruppenfűhrer Gille. Na czele ,,Wiking’’ stanął SS-Standartenführer Johannes Mühlenkamp. Pewna ilość żołnierzy i czołgów z ,,Wiking’’ brała udział w walkach z powstańcami w Warszawie. W tym czasie reszta jednostki zajmowała pozycje na froncie na północny-wschód od polskiej stolicy, gdzie dochodziło do starć z radzieckimi czołgami. Utrzymując swoje pozycje esesmani dowodzeni od 9 października przez SS-Oberfűhrera Karla Ullricha stacjonowali w Polsce do końca grudnia tego roku.
