Imię
Karol
Grupa rekonstrukcyjna
Stowarzyszenie Matrioszka
Nazwa sylwetki
Partyzant polsko-radzieckiej brygady im. Józefa Stalina
Datowanie
14 czerwca 1944
Region
Generalne Gubernatorstwo, dystrykt lubelski, Lasy Janowskie
Wyposażenie
Sylwetka partyzanta z polsko-radzieckiej brygady Mikołaja Kunickiego „Muchy” składa się przede wszystkim z mieszaniny cywilnych ubrań oraz przedmiotów zdobytych na niemieckim okupancie. Elementy cywilne to: uszanka, marynarka, koszula oraz bielizna. Dolną część ubioru stanowią niemieckie spodnie M40 oraz niemieckie saperki M39. Wyposażenie partyzanta również stanowią elementy trofiejne. Na marynarce znajduje się niemiecki pas ze zdenazyfikowaną klamrą Wehrmachtu, a na nim niemiecka manierka. Uzbrojenie stanowi zrzutowy pistolet maszynowy PPSz-41. Sylwetkę uzupełniają także gałęzie, którymi partyzanci maskowali siebie, swoją broń oraz swoje pozycje podczas bitwy na Porytowym Wzgórzu. Sylwetka powstała na bazie zdjęcia grupowego partyzantów z oddziału im. Stalina, które znajduje się w książce M. Kunickiego, Pamiętnik „Muchy” z 1971 r.
Krótki opis historyczny
Antypolskie wystąpienia Ukraińskiej Powstańczej Armii na Wołyniu w 1943 roku zmusiły wielu Polaków do opuszczenia swoich domostw. Sytuację tę postanowili wykorzystać sowieccy partyzanci, tworząc ze zdesperowanych Polaków oddziały partyzanckie. Jedną z tych formacji była brygada im. Józefa Stalina, którą dowodził przedwojenny polski podoficer Mikołaj Kunicki „Mucha”. Po zajęciu przez Sowietów Równego „Mucha” otrzymał od Ukraińskiego Sztabu Partyzanckiego rozkaz wykonania rajdu na tyły niemieckich wojsk w celu nękania wroga za linią frontu. Oddział w maju 1944 roku dotarł do Lasów Janowskich, gdzie współpracował z innymi sowieckimi oddziałami rajdowymi, a także z oddziałami AL, BCh i AK. W czerwcu 1944 roku Niemcy rozpoczęli operację „Sturmwind”, której celem było zlikwidowanie polskich i radzieckich partyzantów działających na terenie Lasów Janowskich i Puszczy Solskiej. Finałem pierwszego etapu operacji „Sturmwind” była bitwa na Porytowym Wzgórzu, w której brygada Kunickiego broniła się przed jednostkami 154. Dywizji Rezerwowej. Po wyrwaniu się z okrążenia w Lasach Janowskich i Puszczy Solskiej oddział Kunickiego przeszedł na Podkarpacie, gdzie ponownie bronił polską ludność przed terrorem UPA współdziałając z oddziałem samoobrony Józefa Pawłusiewicza. Swój szlak bojowy brygada Kunickiego zakończyła we wrześniu 1944 roku.
