Imię
Karina
Grupa rekonstrukcyjna
Ogólnopolskie stowarzyszenie braci rycerskiej Malleus Maleficarum
Nazwa sylwetki
Żona kupca z Birki w stroju okazjonalnym.
Datowanie
Wczesne średniowiecze, przełom IX i X wieku
Region
Szwecja , Björkö, Birka
Wyposażenie
Strój: suknia spodnia plisowana, wykonana z cienkiego bielonego ręcznie tkanego lnu, zapinana mosiężną zapinką . Suknia wierzchnia „hangerok” uszyta z czerwonej wełny o splocie płóciennym, udekorowana kawałkiem brokatu jedwabnego i zapinana przy pomocy broszy żółwiowych. Na nogach skarpety wełniane, tkane metodą naalbindingową oraz buty skórzane, szyte na wywrotkę, oparte na znalezisku z Hedeby, typ 5. Dodatki: okrągła broszka, spinająca suknię lnianą jest wykonana z mosiądzu i oparta na znalezisku z Birki. Opisana została w książce Holger Arbman, Birka I Die Grawer Taffeln, 1943. Brosze żółwiowe typ P51, również wykonane z mosiądzu i bazowane na znalezisku z Birki, grób Bj961. Na broszach żółwiowych zawieszone są dwa sznury koralików szklanych z zawieszkami. Zawieszki te są zrekonstruowane na podstawie pochówku kobiety z Aska (Szwecja IX-X wiek), gdzie górna przedstawia boginię Freję, a 5 dolnych ma kształt migdała. Na nadgarstkach widzimy srebrne plecione oraz skręcane bransoletki i jeden pierścień na palcu. Biżuteria w takim kształcie jest często spotykana w pochówkach jak na terenie Birki, tak i całej Szwecji. W rękach postać trzyma szklany kubek, którego oryginał również znaleziono w Birce.
Krótki opis historyczny
Birka – średniowieczne miasto, faktoria handlowa wikingów położone na terenie dzisiejszej Szwecji, na wyspie Björkö. W IX-X wieku główny ośrodek handlowy Północnej Europy. Żona kupca była zamożną kobieta z dobrej rodziny. Była wykształcona i miała silny charakter. Zarządzała domem pod nieobecność męża. Nadzorowała trałów(niewolników) i karlów (wolnych pracowników), gdy jej mąż był nieobecny. Zajmowała się przygotowywaniem zapasów na zimę (suszenie mięsa i ryb, konserwowanie ich w serwatce, wyrób sera, warzenie piwa). Zimą organizowała w swoim domu baðstofa (lekcje rzemiosła) i kvöldvaka (wieczorne czytania – nauczanie młodszego pokolenia i przekazywanie tradycji). Towarzyszyła mężowi na tingach i ucztach, gdzie wspomagała go mądrą radą.
