Imię
Jan
Grupa rekonstrukcyjna
GRH Związek Orła Białego
Nazwa sylwetki
Porucznik 2 Armii Wojska Polskiego, 5,,Saskiej” Dywizji Piechoty, 17 Pułku Piechoty
Datowanie
XX wiek, II Wojna Światowa, lata 1944 (druga połowa roku) – 1945
Region
Europa, Polska/Niemcy/Czechosłowacja
Wyposażenie
Bluza mundurowa była szyta prywatnie, na wzór przedwojennej bluzy wz. 36z sukna brytyjskiej produkcji. Patki piechoty, tzw. Wężyki, wykonane rzemieślniczo przez samego żołnierza. Widoczne odznaczenie za 1 ranę. Spodnie (bryczesy) oficerskie wz. 41 również wykonane z sukna, koszula bawełniana (cywilna), rozpinana z kołnierzem typu Spearpoint w kolorze błękitnym. Rogatywka oficerska również szyta na wzór przedwojennej wz. 35 w barwach broni piechoty (w sylwetce jest użyta także rogatywka polowa wz.43 i hełm radziecki SSH-40). Obie czapki wykonane są z sukna i posiadają orły wz.19. Na łańcuszku (dewizce) gwizdek produkcji niemieckiej (dla podoficerów WH/SS). Buty wykonane ze skóry, tzw. sapogi. PAs oficerski wz.32 wraz z koalicyjką. Torba oficerka wz. 41, na ręce zegarek Delbana, D-ring na pas produkcji także niemieckiej. W ramach uzbrojenia – pistolet TT-33 (w kaburze kierowej ze smyczą bawełnianą) oraz pistolet maszynowy PPSz-41 z magazynkiem bębnowym o pojemności 71 nabojów. Dodatkowo niemiecka lornetka 6×30 z deszczochronem, paskiem i zaczepem do umundurowania.
Krótki opis historyczny
Porucznik w tzw.:,, Ludowym Wojsku Polskim” był stopniem niższym oficerskim z zachowaniem dystynkcji z II R.P. Oficerowie posiadający stopień porucznika głównie pełnili służbę na stanowiskach szefów i oficerów sekcji sztabów batalionów/dywizjonów oraz zastępców dowódców kompanii/baterii. Najczęściej w latach 1944-1945 oficerowie byli awansowani z niższych stopni w ciągu trwania wojny, ze względu na braki kadry oficerskiej po 1940 roku i czystkach przeprowadzonych przez NKWD pośród kadry wojskowej II R.P. Oficerowie w latach 1944-1948 w W.P najczęściej szukali wyróżnień mundurowych w postaci szycia sortów na wzór przedwojennych (mniej lub bardziej odzwierciedlonych), lecz były także i ich pierwowzory donaszane ze względu na braki zaopatrzeniowe i przerobowe w kraju wyniszczonym wojną. Popularne było również używanie wyposażenia niemieckiego ze względu na łatwą dostępność oraz lepszą jakość wykonania. 5 D.P przysięgę złożyła 22 października w Łukowie. Walczyła w składzie 2 Armii WP w operacji łużyckiej i praskiej. Rozkazem NDWP Nr 180 z 19 sierpnia 1945 5 Dywizji Piechoty nadano nazwę wyróżniającą „Saska”. Po zakończeniu działań wojennych dywizja ochraniała granicę zachodnią. Wchodziła w skład OW Poznań (OW IV). Sztab dywizji stacjonował w Międzyrzeczu. 30 września 1950 przeniesiony został do Sulęcina. W 1949 roku dywizja weszła w skład 2 Korpusu Piechoty, a następnie w 1952 do 2 Korpusu Armijnego. 17 Pułk Piechoty brał udział min. w owianej złą sławą bitwą pod Budziszynem. Był to jeden z epizodów operacji łużyckiej w końcowej fazie II wojny światowej, kilkudniowa bitwa pomiędzy 2 Armią Wojska Polskiego oraz radzieckiej 52 Armii i elementami 5 Gwardyjskiej Armii a wojskami niemieckimi z Grupy Armii „Mitte” (tzw. zgrupowanie zgorzeleckie pod dowództwem gen. von Oppeln-Bronikowskiego). Rozpoczęła się 21 kwietnia 1945 i trwała zasadniczo do 26 kwietnia (ostatnie starcia trwały jeszcze 30 kwietnia). Była to ostatnia, udana niemiecka operacja zaczepna w czasie wojny. W tym czasie 2 AWP poniosła bardzo ciężkie straty. Dostępne statystyki wskazują, że w całej dwutygodniowej operacji łużyckiej w kwietniu 1945, której bitwa pod Budziszynem była najbardziej krwawym epizodem, 2 Armia straciła 57% swoich czołgów i dział pancernych oraz ponad 20% artylerii, a straty w ludziach wyniosły 4902 poległych, 2798 zaginionych bez wieści i 10 532 rannych, co stanowiło aż 27% wszystkich strat poniesionych przez całe ludowe Wojsko Polskie od października 1943 do maja 1945. W bitwie 2 AWP dowodził gen. Karol Świerczewski ps.: ,,Walter”. Dzięki tej osobie i jej dowództwu pod wpływem alkoholu nastąpiła jedna z największy rzezi w dziejach W.P.
